AĞIT

Ben ki çiçektim; nâzenin, elvan elvan, selvi boylu al yazmalı,
Güneşle gülüşürdüm, toprağımı severdim, zerafet benden sorulurdu şiirlerin satırlarında...
Birceydim ben; kuşların, börtü böceğin gözdesi, allı güllü gelincik,
Süzülürdüm efil efil rüzgarda, yediveren açardım hem yazda hem kışta.
Suyumdu sevgi, güven ve Allah...
Gün geldi kıyamet koptu; köklerimi ayırdılar kanırta kanırta,
Köklerimi ayırdılar; bir diyardan bir diyara savurdular...
Araya dağlar, yollar, yıllar girdi; dağlar, yollar, yıllar...
Ezildim, büzüldüm, büküldüm; Güneş bile ağladı bana...
Renkler soldu, goncalar küstü, mevsimler bile gelmedi.
Eller semaya açıldı dualar edildi kavuşalım diye...
Kavuşur muyuz, Yine gülüşür müyüz?
Sarmaşıklar yine bizi kıskanır mı?
Özlemekten daha ağır bir ceza var mı!

Esra Kılınç