Papatya Yüzlüm...

​O ince ayrıntı olmasaydı eğer, Belki aşk diye bir şey hiç olmayacaktı... ​

Fırtınalar kopuyordu yüreğimde; Senden habersiz, bir aşka kahraman edilmiştin.

Suskunluğun yakıyordu mahzun yanımı, Yine de suçlu değilsin Papatya Yüzlü,

Nereden bilecektin kalbimden geçenleri? ​Üşüyorum... Tüm titreyişlerim sanaydı aslında.

Ruhum, yokluğunun kışını yaşıyor şimdi; Yürüdüğüm karlı yollar, bedenimi sarsan soğuk değil, İçimi titreten senin hasretindir Papatya Yüzlüm. Sessizliğin, bir ok gibi saplanırken göğsüme,

Gözlerinde kaybolduğumu hissetmiştim.

Oysa beklediğim, sabahın aydınlık yüzü değildi;

Tek umudum, senden gelecek bir selamdı... ​

Beklemek kadar zor, Saklamak kadar yorucu bir duygu yokmuş meğer.

İkisini de aynı anda taşıyorum yaralı yüreğimde.

Bir bilsem hislerime ortak olacağını,

Bekler miyim sanıyorsun bir an dahi? ​

Saniyelerimin sensiz geçmesi,

En acı hasret olarak yetiyorken ömrüme;

Sana gelememek nasıl bir sancıdır,

Nasıl bir girdaptır bilsen keşke Papatya Yüzlüm...

Keşke her daim yazsan da, Müjdenle yeniden çiçek açsa bu yürek...

Muhittin Uymaz