Ruhum Darmadağın...

Tam olarak hangi ruh hâlinde olduğumu bilmiyorum. Zihnim darmadağın, düşünceler yerli yerine oturmuyor. Kalbimde sessiz bir acı var; yorulmuşum, bunu inkâr edemem. İçimde devasa bir yangın dışımda kaos...

Umuda dair ne varsa sanki tek tek kırılmış. Her şey çoktan bitmiş de ben yalnızca ölmeyi unutmuş gibiyim… Hayattayım ama hayata ait değil... Garip bir yerdeyim; ne tamamen içindeyim ne de dışında.

İnkar etmiyorum elbette, daha önce de canım çok yandı. Ama bu başka. Bu, adını koyamadığım, kendine has bir yangın. Kapının arasına sıkışmış serçe parmağı gibi ruhum...

Bağırıyorum avazım çıktığı kadar içimdeki her zerrye... Haykırarak ağlayamadığım bu şehirde yüzümü saklayarak sırılsıklam olmuş ellerim şahittir gökyüzüne kaldırırken damlayan yaşlarla...

Mesela bu kadar ağlamamıştım hiçbir acıya. Elini tutamadığım günlerin hasreti yakmamıştı yüreğimi. Rüyalarım, oraya kimse senin gibi gelmedi. Vurulmuş bir serçeyim ağacın gölgesinde. En güvendiğim anda çaresizliğimle...

Şayet bir gün gelmek istersen, elin gitmezse bana yazmaya, ya da ne bileyim gururun el vermez bana gelmeye, merak etme sen bir işaret ver sadece, alıyorsam emaneten verdiğim nefesi ben koşa koşa gelirim...

Kıvırcık Ali'nin; "Sen kalbimin direğisin, gelmezsen yıkılır her şey..." dediği yerdeyim.

Muhittin Uymaz