Kırgınım!

Yıllar olacak artık bırakıp gittiğin tarihin üzerinden geçen süre. Hiç aklımdan çıkmıyor her an her yerde aldığım nefeste dahi adını sayıklar halde buluyorum kendimi. Nasıl bir özlemdir, nasıl bir hasrettir bilmiyorum.

Hayal ettiğimiz güzel günlerin bir daha gerçekleşme ihtimalinin ortadan kalktığı düşüncesinin yüreğimi yorduğu bu günlerde her şeyde senden bir işaret görüyorum. Neredesin, nasılsın bilememenin ağır acısı çöküyor kalbime...

Hani bana diyordun ya; "Sen yanıma gidip gelirken ya kaza yaparsan, ya sana bir şey olursa ben nasıl yaşarım! Ben sensiz yapamam ki yaşayamam..." Evet sevdiğim, sen bensiz yapamazsın diye benim için endişelenirken beni sensiz bırakınca nasıl bir depremle sarsılacağımı düşünmedin hiç. Ben sensiz yapamıyorum, hiçbir şey tat vermiyor.

Hastalanırken, gülerken ve eğlenirken hatta her türküde ve şiirde gülüşüne tutuluyorum. Gecede gördüğüm ay, doğan güneş yağan yağmur ve aşka yazılmış her satırda sen diye sayıklıyor kalbim. Hiçbir ihtimalin olmadığı bu hayatta seninle tekrar yaşayabilme ihtimaline tutunmaya çalışıyorum. Her gitmeye karar verdiğim zaman gözlerine bakıp beni sevdiğini söylediğin geliyor aklıma.

Hep derdin ya çok güzel seviyorsun diye... Evet sevdiğim, ben seni çok güzel sevdim. Hakkını inkar edemem sen de çok güzel terk ettin beni. Nefes alamaz duruma düşürdün, ölmeyi düşündürecek kadar ağır bir acıya düşürdün gidişinle. Kırgınım hem de çok. En çok da beni inandırdığın o güzel sevginden sonra aslında seni hiç sevmedim deyişine... Bırakmam dedikten sonra terk etmene... Kapanmayan yaraların acıları yakıyor kalbimi...

Belki bir gün bir yerlerde yine denk geliriz. Bırak bana ait olmadığını hatta olmayacağını bilsem de gözlerine bakayım. Yaşama dair bir umut belirsin içimde. Gözlerin umudumdu, gülüşün yaşama sevincim varlığın mutluluk sebebimdi...

Sen yoksun Asel ve ben yok oluyorum sevdiğim, hasretine yenildiğim bu hayatta nefessiz kaldım...

Serdar Yolcu