İçe Doğru

Umutsuz bir yarının doğan güneşini bekliyorum. Tüm karanlıklar aydınlığa çıkacak düşüncesiyle hareket ederken yine düştüğünü fark ediyorsun. Kaybetmek mi pes etmek mi! Çözemediğim ikilem arasında günler bitiyor. 

Vefadan, ilkeden ve dürüstlükten bahsederken tüm bunların başkasına ait olduğunu düşünen insanlar da bir yerden sonra yoruyor beni. 

Hep karşımızdakinden bekleriz bu hasletleri. Bazen dostluk bazen sevgi bazen de hayat... İşte bunlar bitmesi gerektiği yerde bitmeli. 

Tüm düşüşlerimizin yüksekten olmadığını bir zaman sonra anladıktan sonra ne kadar tanıdığımız insan da olsa tanıyamadığımızı fark ediyoruz. Yapmaz dediğimiz ne varsa yaptıklarını görünce saygıya dair ne varsa gittiğini fark ediyorsun. 

Beklentilerimiz ömürlük olunca yıkımlar da öyle oluyor. Nerede duracağını veya nereye kadar isteyeceğini insan belirlemeli. Bir sevgiye ömür boyu sadakat gösterilebilir mi? Evet ise nasıl hayır ise yine nasıl?

Bilmediğimiz karmaşalar arasında gidip geliyoruz. Giden geldiğinde ya da gittiğinizde bir gün aynı tavrı bekliyor. Mümkün olmayan şeylerin başındadır bu. 

Çok da farklı değilsindir artık onlardan. nasıl davranıyorlarsa öylesin. Ne eksik ne fazla. Ama onlar o sene alışık değillerdir o yüzden değişebildiğini düşünüyorlar. 

Çekilmek gerekiyor bazen en uçsuz köşeye bazen de belki bir mağaraya... Seni görmeyecekleri, bilmeyecekleri bir yere. Her şey istediğimiz gibi olmayacaktır çoğu zaman. Ama biz onların istediği gibi davranmak zorundayız. 

Yalan denilen şey sevgiyi bitirmese bile saygıyı bırakmıyor, o bir gerçek. En büyük hayal kırıklığı da beklemediğiniz insanların yalan söylemesidir. Şöyle demişti biri; "Ne niyetle olursa olsun bir yalan söylendi. Ve bu saklandı. Demek ki sevilmeyen ve istenmeyen bir şey." Evet, bir yalan söylendiyse ona göre davranıyor insan. Garipsenmemeli...

Ve kaybolup gidiyor tüm güzel düşünceler. İyi ve kötüye dair ne varsa.

Gönlümüzün saraylarında yaşattığımız insanların vefasızlığını görünce mağaramızda yaşamak en güzel karar oldu.

Yazar Uymaz