Seni sevmek...

Seni sevmek umut gibiydi. Her zaman var olacak şey... Bırakırsan ölecekmişsin hissini yaşatan umut gibi... Kalbe huzur, yüreğe şifa, ruha mücadele hayata anlam katarcasına... Uzak kalınca donacak hissine kapılıp her an yüzümü, aklımı, yüreğimi ve varlığımı sana doğru çevirmem gerektiği hissini yaşatan o sevgi...

Kaybolan tüm iyi şeylerin yeniden hayat bulmasını sağlayan şey gibi. Merhamet gibi ya da vefa misali. Aklımın alamayacağı kadar büyük yüreğime sığmayacak kadar sonsuz ve onsuz geçmeyecek kadar harikulade...

Amansız bir mücadelenin meyvesi gibi, sabrın sonu selamet deyimindeki emniyet olansın. Bir şehrin enkazında yaşıyor gibiyken sesinle, masumiyetinle yaşamanın ne olduğunu yeniden keşfedercesine anlam katan şeydi sana olan sevgim.

Hiçbir günün değil abartısızca dile getirmek gerekirse hiçbir salisesinin sensiz geçmemesi gerekiyor bu hayatın. İsmet Özel, "Sevmek mübalağa sanatıdır. Mübalağa edin." der. Ben seni severken mübalağa etmiyorum, yazacak kelimeleri haznemde bulamadığım için mahcubiyet duyuyorum.

Mükemmelliğin tarifi deseler gülüşünü örnek olarak verebilir ama anlatacak cümleleri yazamam. Sana olan sevgimi Sabahattin Ali görseydi aşkı anlatmaz sadece dinlerdi. Cemal Süreya, Özdemir Asaf hatta Ümit Yaşar Oğuzcan... Satırlarında gülmenin güzelliğinden bahsederken seni tanımadıkları için anlamsız kalan şiirleri yazmışlardı. Okuduğum tüm şiirlerin gülüşüne bir açıklama olduğunu hissedercesine sevmek...

Sevgi ne kadar büyükse kaybetme korkusu da o kadar büyük olurmuş. Yeniden yaşama duygusunu tattıran sevginden mahrum kalmak enkaza dönen bir şehirde yaşamak mucizesine inanmak gibidir. Varlığı olan ama hiçbir zaman gelmeyecek şey gibi. Velhasıl imkansızdır seni severken, seni bilirken, sana yanarken senden uzakta herhangi bir an geçirmek...

Canım, hayatımdaki en güzel anım güzelliğe dair her yanım, dünyadaki huzuru yaşatanım... 

Yazar Uymaz